W stwardnieniu rozsianym (SR) pierwsze skale opublikował John F. Kurtzke.

Pierwsza była Skala Niepełnosprawności (

Neurologic Impairment in Multiple Sclerosis zawiera ocenę punktową 14 objawów, przy czym objawy dotyczące kończyn i nerwów czaszkowych punktowane są odrębnie dla każdej strony. Rozpiętość punktacji wynosi od 0 do 5 punktów, najwyższa dotyczy ostrości wzroku (0.5 pkt.), najniższa dotyczy czucia powierzchniowego, czucia głębokiego i zwieraczy (traktuje się tu łącznie zwieracze pęcherza moczowego i odbytu) . od 0 do 2 punktów (14). Najczęściej stosuje się punktację od 0 do 3 punktów (tabela 1).

W roku 1955 Kurtzke opublikował Skalę Niepełnosprawności (niewydolności). Disability Status Scale. Wyróżniała ona 10 stopni niewydolności, przy czym 0 oznaczało normę, pozycje od 1 do 8 różne stopnie nasilenia niewydolności, 9 całkowitą niewydolność, za. 10 . zgon (13). Elementem tej skali było również określenie ośmiu tzw. Systemów Funkcjonalnych (Functional Systems . FS). Systemy te są następujące: piramidowy, móżdżkowy, pień mózgu, czucie, odbytnica i pęcherz moczowy, wzrokowy, mózgowy i inne. Ich ocena odbywa się w zakresie od 6 do 8 punktów. Kurtzke wskazywał, że poszczególne grupy funkcjonalne (synonim systemów) powinny być traktowane odrębnie i wyniki końcowe nie mogą być sumowane. Z czasem okazało się, że skala DSS nie jest zbyt precyzyjna i Kurtzkec zdecydował się na jej modyfikację. Liczbę stopni niewydolności zwiększył do 20, zaś dla zachowania punktacji wprowadził pół-punkty (15). Rozszerzona Skala Niewydolno.ci Ruchowej (Extended Disability Status Scale . EDSS) jest mało czuła w swojej pierwszej części, konkrety zaczynają się dopiero w drugiej połowie (tabela 2). Należy nadmienić, że skala EDSS, koncentrująca się głównie na lokomocji, nie może zastąpić pełnej oceny samodzielności w czynnościach życia codziennego. Do tego celu najbardziej przydatne są: Indeks Barthel, Functional Independence Measure, lub Wskaźnik Funkcjonalny Repty (2, 7, 17).