Wszystko co dotyczy Stwardnienia Rozsianego SM
Kategorie: Wszystkie | BADANIA | LEKI | O CHOROBIE | ODKRYCIA | PRYWATNIE | PUBLIKACJE | SM w POLSCE
RSS
poniedziałek, 19 maja 2008
Skale niepełnosprawności

W stwardnieniu rozsianym (SR) pierwsze skale opublikował John F. Kurtzke.

Pierwsza była Skala Niepełnosprawności (

Neurologic Impairment in Multiple Sclerosis zawiera ocenę punktową 14 objawów, przy czym objawy dotyczące kończyn i nerwów czaszkowych punktowane są odrębnie dla każdej strony. Rozpiętość punktacji wynosi od 0 do 5 punktów, najwyższa dotyczy ostrości wzroku (0.5 pkt.), najniższa dotyczy czucia powierzchniowego, czucia głębokiego i zwieraczy (traktuje się tu łącznie zwieracze pęcherza moczowego i odbytu) . od 0 do 2 punktów (14). Najczęściej stosuje się punktację od 0 do 3 punktów (tabela 1).

Disability Status Scale, 1955), następna była Skala Uszkodzeń nazwana Punktową Oceną Deficytu Neurologicznego w SR(Neurologic Impairment in MS, 1970) (13, 14). W roku 1983 Kurtzke opublikował Rozszerzoną Skalę Niewydolności Ruchowej (Extended Disability Status Scale. EDSS) (15). Kolejność skutków i przyczyn nakazuje uszeregowanie tych skal począwszy od oceny objawów a skończywszy na niepełnosprawności.
Objawy piramidowe 0 . 4 pkt (każda kończyna osobno)
Objawy móżdżkowe 0 . 3
Czucie powierzchniowe 0 . 2
Czucie głębokie 0 . 2
Ostrość wzroku 0 . 5 (każda strona osobno)
Nerwy okoruchowe 0 . 3
Oczopląs 0 . 3
Nerw V 0 . 3
Nerw VII 0 . 3
Nerw VIII . słuchowy 0 . 3
Dyzartria 0 . 3
Dysfagia 0 . 3
Zmiany psychiczne 0 . 3
Zwieracze 0 . 2
Tabela 1. Punktowa Ocena Deficytu Neurologicznego w SR
(Neurologic Impairment in MS), (Kurtzke 1970)

W roku 1955 Kurtzke opublikował Skalę Niepełnosprawności (niewydolności). Disability Status Scale. Wyróżniała ona 10 stopni niewydolności, przy czym 0 oznaczało normę, pozycje od 1 do 8 różne stopnie nasilenia niewydolności, 9 całkowitą niewydolność, za. 10 . zgon (13). Elementem tej skali było również określenie ośmiu tzw. Systemów Funkcjonalnych (Functional Systems . FS). Systemy te są następujące: piramidowy, móżdżkowy, pień mózgu, czucie, odbytnica i pęcherz moczowy, wzrokowy, mózgowy i inne. Ich ocena odbywa się w zakresie od 6 do 8 punktów. Kurtzke wskazywał, że poszczególne grupy funkcjonalne (synonim systemów) powinny być traktowane odrębnie i wyniki końcowe nie mogą być sumowane. Z czasem okazało się, że skala DSS nie jest zbyt precyzyjna i Kurtzkec zdecydował się na jej modyfikację. Liczbę stopni niewydolności zwiększył do 20, zaś dla zachowania punktacji wprowadził pół-punkty (15). Rozszerzona Skala Niewydolno.ci Ruchowej (Extended Disability Status Scale . EDSS) jest mało czuła w swojej pierwszej części, konkrety zaczynają się dopiero w drugiej połowie (tabela 2). Należy nadmienić, że skala EDSS, koncentrująca się głównie na lokomocji, nie może zastąpić pełnej oceny samodzielności w czynnościach życia codziennego. Do tego celu najbardziej przydatne są: Indeks Barthel, Functional Independence Measure, lub Wskaźnik Funkcjonalny Repty (2, 7, 17).

0 . norma
1 . całkowita wydolność ruchowa
1,5 . pełna wydolność przy obecnych minimalnych objawach neurologicznych
2 . dyskretna niewydolność ruchowa
2,5 . nieznaczna niewydolność ruchowa
3 . Średniego stopnia niewydolność
3,5 . umiarkowana niewydolność ruchowa
4 . względnie duża
4,5 . Średnio ciężka niewydolność ruchowa
5 . dość duża niewydolność, samodzielna lokomocja do 200 m
5,5 . ciężka niewydolność ruchowa, lokomocja do 100 m
6 . duża niewydolność, poruszający się o jednej kuli
6,5 . poruszający się o dwóch kulach
7 . bardzo duża niewydolność, poruszający sią w wózku inwalidzkim, zdolny
do samodzielnego przesiadania się
7,5 . niezdolny do samodzielnego przesiadania się
8 . prawie całkowita niewydolność, leżący, zdolny do samoobsługi
8,5 . leżący, częściowo zdolny do samoobsługi
9 . całkowita niewydolność, wymaga opieki
9,5 . niezdolny do połykania i mówienia
10 . zgon
Tabela 2. Rozszerzona Skala Niewydolno.ci Ruchowej Kurtzkego
(Extended Disability Status Scale . EDSS) (1983)

W latach następnych poszczególne pozycje jeszcze bardziej sprecyzowano,

ustalając dystans chodu także dla początkowych stopni i uwzgledniając zmiany w poszczególnych układach (22, www.neuro.med.pl). Zespół Neurological Outcome Measures Unit Instytutu Neurologii w Londynie pod kierownictwem Hobarta dokonał w roku 2000 krytycznej oceny skal Kurtzkego. Wyniki tych badań opublikowane w miesięczniku Brain wykazały małą przydatność podziału na systemy funkcjonalne (FS) (9). Hobart i wsp. podkre.lili, że mankamentem skal niewydolności (disability) jest ograniczenie się do oceny możliwości poruszania się (ambulation). Ten sam zespół badaczy opracował Dwunasto-czynnikową Skalę Chodu w SR (12-Item MS Walking Scale . MSWS-12) i Skalę Wpływu SR (The Multiple Sclerosis Impact Scale . MSIS-29), opartą na samoocenie wyników leczenia dokonanej przez pacjenta.

Sharack z Manchesteru i prof. Hughes z Londynu wraz ze wspł. wskazują na przydatność Podstawowej Punktacji SR Cambridge (The Cambridge Multiple Sclerosis Basic Score . CAMBS), która w skali od 1 do 5 punktów umożliwia odróżnienie czterech głównych czynników: niepełnosprawności, rzutów, progresji i upośledzenia (disability, relapse, progression, handicap) (18).

Skalą konkurencyjną dla skal Kurtzkego jest The Scripps Neurologic Rating Scale (SNRS), opracowana przez zespół Jamesa Koziola z Instytutu Badawczego Scrippsa w La Jolla w Kalifornii (12).

Źródło: http://fpn.ipin.edu.pl/archiwum/2005/3/t21z3_3.pdf autor:Józef Opara

14:02, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 11 lutego 2008
jeszcze o oczach

Co to jest optic neuritis ?

Optic neuritis jest terminem medycznym na określenie zapalenia nerwu wzrokowego. Nerw wzrokowy jest nerwem widzenia - drogą, która przenosi przekazy od oka do mózgu. Istnieje związek między zapaleniem nerwu wzrokowego i SM, ale nie u wszystkich ludzi, którzy mają zapalenie nerwu wzrokowego rozwinie się SM.

Lekarz mógłby określić zapalenie nerwu wzrokowego jako "podostre" opisując jaka będzie tendencja jego rozwoju w okresie kilku dni. Czasami jednak ludzie mówią,  że ich symptomy pojawiają się szybko, albo w ciągu kilku godzin albo budzą się z zaatakowanym widzeniem.

Objawy mają tendencję do wystąpienia w czasie kilku dni

U chorych na SM zapalenie nerwu wzrokowego wykazuje tendencję do atakowania jednego oka, ale może również dotknąć dwoje oczu, albo jednocześnie albo jedno po drugim.

Większość ludzi z zapaleniem nerwu wzrokowego stwierdza, że jest to bolesne wówczas, kiedy poruszają oczami, ale ból nie powinien przeszkadzać we śnie. Ból rzadko trwa dłużej, niż kilka dni. Natężenie bólu może być różne u różnych osób, a około 10 % ludzi stwierdza, że nie odczuwa żadnego bólu.

Stopień utraty wzroku w zapaleniu nerwu wzrokowego może także być różny. Począwszy od zamazania widzenia aż do braku percepcji światła w zaatakowanym oku lub oczach danej osoby. Może wystąpić zmniejszenie pola widzenia, być może z  zamazaniem lub pustką w centrum widzenia.

Zwykle uszkodzone jest również widzenie kolorów; kolory opisuje się jako ciemniejsze lub rozmyte. Niektóre osoby mają błyski światła (zwane phosphene *), kiedy poruszają oczami.

* phosphene - wrażenie światła przy ucisku na gałki oczne lub drażnieniu dróg wzrokowych (Podręczny Słownik Medyczny, Przemysław Słomski, Piotr Słomski)

 Lekarze zwykle diagnozują zapalenie nerwu wzrokowego pytając o historię choroby danej osoby i obserwując typowe oznaki. Niemniej niektóre inne stany oka mogą wyglądać na zapalenie nerwu wzrokowego, stąd jeżeli objawy nie są typowe, powinny być zrobione dodatkowe badania. Oznaki, które mogłyby wskazywać na jakąś inną przyczynę utraty widzenia, obejmują ostry ból, który ogranicza ruch oka lub budzi człowieka ze snu, brak jakiegokolwiek bólu, ostra utrata widzenia w obu oczach lub sytuacja, gdy widzenie nie poprawiałoby się samoczynnie po trzech do czterech tygodniach. Nie jest to pełna lista - zapytaj swojego lekarza jeżeli jesteś zaniepokojony.

Wyleczenie się z zapalenia nerwu wzrokowego

Ważną sprawą jest to, że u większości chorych objawy zapalenia nerwu wzrokowego ustępują. W jednej z kluczowych klinicznych prób na zapalenie nerwu wzrokowego, Próbie Terapii Zapalenia Nerwu Wzrokowego (1998), 79 % osób wykazało oznaki poprawy w ciągu 3 tygodni, a 93 % zaczęło przychodzić do zdrowia w ciągu 5 tygodni. Dalsza poprawa widzenia może trwać aż do roku od czasu pojawienia się symptomów. Dziewięćdziesiąt procent ludzi odzyska widzenie zbliżone do normalnego.  

Po zapaleniu nerwu wzrokowego widzenie wykazuje tendencję do samoistnej poprawy - książki medyczne nazywają to "spontanicznym wyzdrowieniem". Początkowa poprawa może być szybka, prawdopodobnie z tego względu, że wiąże się to z ustępowaniem  zapalenia nerwu wzrokowego. Odbudowa nerwu wzrokowego, kiedy organizm naprawia zniszczoną mielinę wokół nerwu, może również być przyczyną odzyskania widzenia po zapaleniu nerwu wzrokowego.

Takie sprawy, jak widzenie kolorów, mogą ulegać poprawie wolniej niż odzyskanie ostrości wzroku. Często chorzy stwierdzają, że widzenie w ich dotkniętym zapaleniem oku lub oczach nie jest całkiem takie same jak było poprzednio. Mogą to być drobne rzeczy, mające związek z odróżnianiem kolorów lub kontrastów koloru, głębokością percepcji lub pewną utratą ostrości wzrokowej, nawet jeśli test wykazałby,  że ich widzenie mieści się nadal w ramach normalnych limitów.

U większość chorych zapalenie nerwu wzrokowego ustępuje.

Po zapaleniu nerwu wzrokowego, widzenie może również zmieniać się zarówno w ciągu dnia, (być inne rano niż wieczorem) jak i z dnia na dzień. Chorzy mogą doświadczać napięcia w oku lub zanikania widzenia. Upał lub ćwiczenia fizyczne mogą przejściowo pogorszyć widzenie - jest to powszechne pośród chorych na SM i określane jako zjawisko Uhthoffa ( w okresie przed obrazowaniem MRI była to przydatna przesłanka pomocna w diagnozie SM. U chorych stosowano "test gorącej kąpieli", aby sprawdzić, czy objawy neurologiczne u nich nasilają się).

Czy znów dostanę zapalenia nerwu wzrokowego?

W Próbie Terapii Zapalenia Nerwu Wzrokowego, która objęła ludzi z - i bez SM, 28 % osób miało ponownie w okresie pięciu lat zapalenie nerwu wzrokowego w każdym oku.

Leczenie zapalenia nerwu wzrokowego

Okazjonalnie w leczeniu zapalenia nerwu wzrokowego stosuje się sterydy. Próby kliniczne wykazały, że sterydy mogą przyśpieszyć odzyskanie widzenia, ale nie mają one wpływu na jakość widzenia odzyskanego przez daną osobę w długim okresie.

Decyzja czy zastosować sterydy czy nie, powinna być podjęta przez lekarza i osobę z SM. W typowym przypadku zapalenia nerwu wzrokowego, rozsądna jest postawa "poczekać i zobaczyć". Niektórzy ludzie pragną szybszego odzyskania widzenia, szczególnie kiedy jedno i drugie oko jest dotknięte. Sterydy mogą być podawane w tabletkach lub jako kroplówka.

Jeżeli wyzdrowienie z zapalenia nerwu wzrokowego nie jest pełne, nie ma aktualnie terapii, która mogłaby to zmienić. Na słabe widzenie spowodowane zapaleniem nerwu wzrokowego nie pomagają okulary ani ćwiczenia oczu. Przeprowadzono próbę z dożylnym lekiem -immunoglobuliną (IVIg), ponieważ podejrzewano, że pomoże ona w odbudowie mieliny i poprawi widzenie, ale próba była nieudana.

Problemy ruchu oka

W SM uszkodzenia mogą zniszczyć nerwy, które regulują ruch oka. U niektórych ludzi może to doprowadzić do braku koordynacji między jednym a drugim okiem. Podobnie jak z innymi problemami SM, trudności mogą być nieznaczne lub wyraźne.

Chorzy na SM mogą na przykład doświadczać problemów przy szybkim poruszaniu oczami w jedną i drugą stronę lub wtedy, kiedy próbują podążać wzrokiem za poruszającym się przedmiotem. Niektórzy mogą  doświadczać mimowolnego ruchu oka.

Do bardziej powszechnych problemów związanych z ruchem oka w SM zaliczają się diplopia i oczopląs.

Diplopia (podwójne widzenie)

Jeżeli oczy nie poruszają się razem perfekcyjnie, ludzie mogą uskarżać się na diplopię, czyli na podwójne widzenie (kiedy ukazują się dwa obrazy tego samego przedmiotu). U niektórych ludzi może to być pierwszy objaw SM. Inni mogą doświadczać diplopii mając SM już od jakiegoś czasu. Niekiedy mogą temu towarzyszyć mdłości, zawroty głowy i brak koordynacji.

Dwa przedmioty mogą ukazać się jeden obok drugiego, albo jeden na drugim, a czasami jeden z obrazów będzie przechylony. Podwójne widzenie może wystąpić przy patrzeniu się do przodu lub kiedy patrzy się w różnych kierunkach.

Widzenie po diplopii zwykle powraca do normalnego stanu samoistnie w okresie kilku tygodni. Podobnie, jak przy zapaleniu nerwu wzrokowego, w przyśpieszeniu wyzdrowienia mogą pomóc sterydy.

Oczopląs

Oczopląs polega na powtarzającym się w jedną i drugą stronę bezwiednym ruchu oczu. Może wystąpić w różnych stanach, w tym w SM. Ruchy oczu mogą być gwałtowne lub delikatne, w obie strony, rotacyjne lub w górę i w dół.    

W SM ludzie mający oczopląs generalnie nie są tego świadomi. Jest to coś, co lekarze badają, kiedy testują ruchy oczu.

Okazjonalnie osoba z SM doświadczy "oscylopsji" (uczucia, że świat rusza się z chwilą gdy oczy poruszają się w jedną i w drugą stronę). Może to spowodować poważne trudności w widzeniu.

Widzenie może zmieniać się zależnie od pory dnia lub okoliczności. Na przykład niektóre osoby stwierdzają, że ich widzenie może pogorszyć się kiedy są zestresowane, zmęczone lub znajdują się w nieznanym otoczeniu.

Czasami ludziom z oscylopsją może być pomocne leczenie takimi lekami jak gabapentin, baclofen, czy clonazepan. Generalnie jednak leki  zazwyczaj nie są bardzo skuteczne w leczeniu oczopląsu.

Są jednak rzeczy, które mogą pomóc. Na przykład komputery mogą być przystosowane tak, że łatwiej jest ludziom widzieć, chociaż niektórzy nie są w stanie czytać z ekranu przez dłuższy okres czasu. Może pomóc także szkło powiększające.

Niektóre dalsze informacje :

U niewielkiej liczby chorych mogą powstać trwałe problemy z oczami i bardzo mała liczba osób może stracić wzrok. Badania wykazują jednak, że u znacznej większości chorych na SM powszechne objawy wzrokowe,  jak zapalenie nerwu wzrokowego czy podwójne widzenie, leczą się dobrze.

Źródło: krakow.idn.org.pl

14:09, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Komentarze (11) »
piątek, 01 lutego 2008
Dla nowozdiagnozowanych (2)
 SM i ty
W chwili diagnozy każdy czuje, że załamuje się jego dotychczasowe życie, znikają plany zawodowe i rodzinne, a przyszłość staje się niepewna. Rodzi się lęk i niepokój o to, jak choroba wpłynie na pracę, rodzinę i sytuację finansową. Pojawia się wizja renty, utraty niezależności i sprawności fizycznej. Tymczasem  tylko zdecydowana mniejszość osób z SM korzysta z wózka inwalidzkiego. Osoby z SM zwykle radzą sobie z zachowaniem pracy, troszczą się o rodziny i prowadzą aktywne życie społeczne.
Z pewnością, kiedy upłynie trochę czasu, przystosujesz się do nowej sytuacji. Ważne abyś nie śpieszył się z podejmowaniem jakichkolwiek ważnych decyzji bez konsultacji czy pomocy. Istnieją źródła, które pozwolą Ci poznać swoje prawa, możliwości leczenia, odzyskania wiary w siebie i swoje życie. Poradnictwo prowadzi większość lokalnych oddziałów PTSR. Czasem pomaga rozmowa w grupie wsparcia, indywidualny kontakt z psychologiem. Może okazać się że diagnoza wywoła u Ciebie depresję i konieczna się stanie pomoc lekarza psychiatry, czasowe podawanie leków antydepresyjnych. Pomocne jest także korzystanie z internetowych list dyskusyjnych, na których pozostając anonimowy poznasz inne osoby z SM, które już nauczyły się trudnej sztuki życia z chorobą.
Czy mogę mieć dzieci ?
Zarówno w przypadku mężczyzn jak i kobiet, SM nie wpływa na możliwość założenia rodziny i posiadania dzieci. Jeszcze do niedawna lekarze przestrzegali kobiety z SM przed rodzeniem dzieci. Obecnie, jak wynika to z badań, wiadomo, że ciąża nie zmieniają przebiegu SM, nie wiąże się bezpośrednio z ryzykiem utraty sprawności fizycznej. Nie istnieje też większe zagrożenie urodzenia dziecka niepełnosprawnego. W okresie ciąży wiele kobiet z SM czuje się bardzo dobrze i ma rzadziej rzuty.
Jednakże istnieje zwiększone ryzyko rzutu w miesiącach zaraz po rozwiązaniu, ze względu na ogromny wysiłek, związany z wychowaniem niemowlęcia, jego pielęgnacją, karmieniem. 5/ Opieka nad dzieckiem, zwłaszcza tuż po porodzie, jest bowiem bardzo wyczerpująca, ponad siły kobiety z SM. Dobrze zatem, aby podejmując decyzję o posiadaniu dzieci przyszli rodzice wzięli pod uwagę konieczność wspólnej opieki a nawet zwrócenia się o pomoc do dalszej rodziny lub wynajęcia opiekunki.
 Ciąża i SM
Czynniki, które trzeba wziąć pod uwagę w okresie ciąży.
Po pierwsze należy się zwrócić do lekarza prowadzącego! Kobiety, którzy biorą leki modyfikujące SM oraz leki immunosupresyjne powinny zasięgnąć porady lekarza przed zaplanowaniem urodzenia dziecka. Na miesiąc przed zapłodnieniem należy przerwać leczenie lekami modyfikującymi SM. W tym okresie kobieta powinna zwiększyć dawki kwasu foliowego, który częściowo zapobiega uszkodzeniu cewy nerwowej. Należy też odstawić wszelkie leki cytotoksyczne z powodu ryzyka uszkodzenia chromosomów. Należy również ostrożnie stosować chemioterapeutyki. Zarówno kobiety jak i mężczyźni powinni odstawić te leki na 2 albo 3 miesiące przed planowaną ciążą.
Przewidywanie występowania objawów SM w czasie ciąży: ciąża wywiera jakby ochronny wpływ na kobietę z SM być może dlatego, że wpływa na zmiany w odpowiedzi immunologicznej. W 2 i 3 trymestrze ciąży spada liczba rzutów i zaostrzeń. Jeżeli  w czasie ciąży wystąpi nowy rzut,  nie ma przeciwwskazań do zastosowania sterydów zwłaszcza po pierwszych 3 miesiącach trwania ciąży. Również pediatrzy zmienili swój pogląd odnośnie stosowania sterydów w czasie ciąży,  a nawet czasami stosują je przed urodzeniem w celu poprawienia rozwoju płuc dziecka. Jednym słowem jeżeli wystąpi poważny rzut SM w czasie ciąży stosowanie sterydów jest bezpieczne.
W czasie ciąży zaleca się wypoczynek, wystarczającą ilość snu, dobre odżywianie, łagodne ćwiczenia i unikanie stresów, podobnie jak w przypadku każdej kobiety. Neurolog i ginekolog powinni przedyskutować, jakie leki można w ciąży stosować przy problemach z pęcherzem, depresji, oraz spastyczności. Ze względu na dobro dziecka i  możliwe kłopoty z równowagą należy sobie pomóc używając specjalnych uchwytów szczególnie w łazience. Dla maksimum wygody niektóre kobiety powinny pomóc sobie używając „szwedek”, a czasami nawet wózka inwalidzkiego. W ostatnim trymestrze ciężarna kobieta odczuwa zwiększenie  problemów jelitowych i pęcherzowych. Kobiety powinny przyjmować więcej płynów, aby się nie  odwodnić. Z chwilą kiedy kobieta staje się cięższa może to wpłynąć na niezborny chód lub zaburzenia równowagi.
W ostatniej fazie ciąży przyszli rodzice muszą opracować plan jak sobie dać radę ze zwiększonym zmęczeniem. Czy matka będzie zdolna do pracy i czy inni członkowie rodziny będą mogli pomóc w domu?
Życie z SM
Znalezienie odpowiednich informacji
W adaptacji do życia z choroba potrzebna Ci będzie odpowiednia wiedza dotycząca SM. Sprawdzonym źródłem są  broszury i książki wydawane przez Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego, informacje zamieszczone na stronach internetowych PTSR oraz organizacji międzynarodowych.
 
Na rynku i w Internecie jest obecnie bardzo dużo informacji o chorobie i jej leczeniu.  Niestety wiele z nich należy do nieaktualnych lub pozbawionych wartości. Musisz być przygotowany na to, że różne osoby bądź instytucje będą chciały sprzedać ci nadzieję w postaci „cudownych leków, terapii, metod rehabilitacyjnych czy diet”. Zanim skorzystasz z nowej oferty zapytaj na forum osób z SM czy ktoś już tego nie próbował. To pomoże ci uchronić się przed stratami i finansowymi i emocjonalnymi.
 
Dbanie o siebie - właściwa dieta i ćwiczenia
Osobom z SM są zalecane wszystkie rodzaje diet. Zmierzają one do ograniczenia lub wyeliminowania konkretnych grup żywności i /lub też wymagają pobierania dodatkowych uzupełnień. Specjalne diety mogą być kosztowne oraz trudne do przestrzegania i mogą być niebezpieczne jeżeli nie są stosowane pod ścisłym nadzorem medycznym. Ogólnie rzecz biorąc jest bardzo mało dowodów naukowych na ich skuteczność.
Generalnie, lekarze uważają, że dla osób z SM może być korzystne przestrzeganie dobrze zbilansowanej i zdrowej diety, wybieranie niskotłuszczowych pokarmów z dużą ilością owoców i warzyw. Staraj się zatem utrzymać spożycie nasyconych tłuszczów (z mięsa i nabiału) na poziomie minimum. Wydaje się, że wielonienasycone kwasy tłuszczowe (takie jak kwas linolowy i kwas alfa-linolowy) odgrywają pewną rolę w utrzymaniu zdrowego systemu nerwowego 6/. Znajdują się one w olejach słonecznikowym i sojowym, w ziarnie, groszku, fasoli i soczewicy, w warzywach z zielonymi liśćmi jak brokuły, podczas gdy ich pochodne - grupa nienasyconych tłuszczów nie sprzyjających powstawaniu cholesterolu (polyunsaturated derivatives) są w rybach oleistych takich jak tuńczyk, makrela i łosoś.
Ważne jest również regularne uprawianie łagodnych ćwiczeń. Sprawi to, że nie tylko będziesz czuł się sprawny i zdrowy, ale także wzmocni Twoje kości, zbuduje Twoje mięśnie i uczyni je bardziej elastycznymi. Dzięki temu możesz szybciej odzyskiwać względną sprawność po rzutach, uniknąć zaników mięśni, lub kłopotów z kręgosłupem, które mogą powstać w wyniku złej postawy.
Leczenie rzutów
Jeżeli zauważysz, że dolegliwości, objawy nasilają się lub nagle pojawiają nowe, nie zwlekaj, udaj się natychmiast do neurologa. Jeśli czas oczekiwania na wizytę u specjalisty będzie zbyt długi, poproś swojego lekarza rodzinnego o skierowanie do szpitala. Rzut czyli pogorszenie stanu neurologicznego trzeba leczyć jak najszybciej. Lekarz z pewnością przepisze Ci serię sterydów. Sterydy dla SM są inne niż sterydy stosowane czasem przez kulturystów dla rozbudowy mięśni.
Sterydy (kortykosteroidy) mogą pomóc w osłabieniu rzutu, jednak nie wpływają na zwolnienie postępu choroby. Mają natomiast skutki uboczne 8/, dlatego nie mogą być podawane zbyt często. Podczas podawania sterydów warto pamiętać o osłonie żołądka, spożywaniu nabiału zawierającego dużą ilość wapna oraz preparatów potasu. Trzeba również kontrolować ciśnienie.
Leki modyfikujące przebieg choroby
Na rynku są leki, które mogą wpływać i modyfikować przebieg SM (leki modyfikujące przebieg choroby). Uważa się, że powstrzymują one w SM odpowiedź immunologiczną przeciwko mielinie. Aczkolwiek nie są lekarstwem na SM, leki modyfikujące przebieg choroby pozwalają ograniczyć ilość i ostrość rzutów w SM.
 Ludzie, którzy mogą pomóc
 Warto jest wiedzieć, co kto może zrobić i od czego zacząć, aby uzyskać pomoc, której potrzebujesz. W centrum wszystkich spraw jesteś TY. 
 
TY
Jako osoba z SM będziesz wiedzieć więcej o swoim stanie niż ktokolwiek inny. Tylko Ty wiesz jak poszczególne objawy wpływają na Ciebie, zarówno umysłowo jak i fizycznie i Ty najlepiej będziesz monitorować wszelkie zmiany w Twoim stanie. Wykorzystaj swoją osobistą wiedzę, aby unikać czynników wyzwalających, które mogą pogorszyć Twój stan. Wsłuchuj się w swój organizm i naucz się czytać podawane przez niego informacje. Pamiętaj, dzięki temu łatwiej Ci będzie podejmować właściwe decyzje. Im więcej wiesz, tym bardziej możesz pomóc profesjonalistom, z którymi współdziałasz, aby oni Ci pomogli.
Źródła pomocy:
Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego
Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego jest największą i jedyną ogólnopolską organizacją oddaną wspomaganiu ludzi z SM, ich rodzin i opiekunów. Stanowi główne źródło rzetelnych informacji o SM. Reprezentuje środowisko polskich chorych na forum międzynarodowych: jako członek Multiple Sclerosis Inernational Federation oraz European MS Platform. Posiada oddziały lokalne w większości dużych miast.
Telefoniczna „Infolinia o SM” oferuje informacje, poradnictwo i pomoc dla wszystkich osób z SM, ich rodzin, przyjaciół i opiekunów. Wszystkie telefony są traktowane z pełną poufnością. Przy telefonie dyżurują osoby z SM, które rozmawiają z setkami osób nowozdiagnozowanych.
Zadzwoń pod numer 0-801 313 333 [płatność jak za połączenia lokalne].
10:50, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Komentarze (27) »
Dla nowozdiagnozowanych (1)
Hmm, wpis będzie dość długi ( dlatego podzielony na 2 części) ale myślę, że dla osób nowozdiagnozowanych może być pomocny w dowiedzeniu się czym jest SM.
Do tego wpisu nakłonił mnie wpis z innego bloga, gdzie autorka przedstawiła w jaki sposób przekazano jej informację o chorobie dziecka.
W związaku z tym iż panuje dość powszechny brak informacji w szpitalach a internet często okazuje się jedynym, szybkim źródłem informacji, zamieszczam na miom blogu informację jaką znalazłam w zasobach Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego.
Co to jest SM ?
Nie zarażasz się SM - rozwija się ono w Tobie.

Najprościej ujmując,  SM się pojawia, kiedy dochodzi do uszkodzenia materiału ochronnego czyli mieliny wokół nerwów w centralnym układzie nerwowym (na centralny układ nerwowy składa się Twój mózg i rdzeń kręgowy). Uszkodzenie mieliny zwalnia, zniekształca lub nawet hamuje przekazy informacji z mózgu do innych części ciała, które przez to przestają prawidłowo funkcjonować.
SM jest chorobą autoimmunologiczną , co oznacza, że układ immunologiczny (odpornościowy) organizmu atakuje swoją własną tkankę w błędnym przekonaniu, iż jest to obce ciało. W przypadku SM system immunologiczny atakuje mielinę w mózgu i w rdzeniu kręgowym.

Najłatwiejszym sposobem, aby zrozumieć, co dzieje się w SM, jest wyobrażenie sobie swojego organizmu jako obwodu elektrycznego, z mózgiem i rdzeniem kręgowym jako źródłem mocy a kończynami i resztą Twojego organizmu jako oświetleniem, komputerami, TV itp. Twoje nerwy to kable elektryczne łączące całość obwodu, a mielina jest izolacją wokół tych kabli. Teraz wyobraź sobie, że izolacja ulega zniszczeniu.
Rezultat? -  Wadliwy czy wybuchowy sprzęt i możliwe spięcie.

SM nie jest zaraźliwe. Chociaż nie może być jeszcze wyleczone, to jednak nie jest to choroba terminalna, bezpośrednio zagrażająca życiu. Większość ludzi z SM żyje równie długo, jak osoby zdrowe. Podobnie jak cukrzyca uznawane jest jako stan chroniczny, co oznacza, że gdy raz zachorowałeś masz je do końca życia.
 
Na całym świecie trwają badania nad przyczynami SM, nowymi sposobami leczenia objawów i nowymi lekami, które mogłyby zmienić przebieg choroby. Trudno być jasnowidzem i przewidzieć, kiedy pojawi się lek na SM. Lekarze są  jednak optymistami, gdyż w ostatnich latach wiedza naukowców dotycząca SM znacznie wzrosła.
 Skąd nazwa: - „stwardnienie rozsiane” ?
Słowo sclerosis (stwardnienie) pochodzi od greckiego „skleros” znaczącego twardy. W stwardnieniu rozsianym twarde powierzchnie nazywane „płytkami” (znane również jako uszkodzenia lub blizny) rozwijają się w miejscu uszkodzonej mieliny. „Multiple” (liczne) odnosi się do wielu różnych stref centralnego systemu nerwowego, w których mogą się te uszkodzenia pojawić. Uszkodzenia widać na rezonansie magnetycznym. Ilość blizn nie jest związana z ostrością przebiegu choroby i poziomem niepełnosprawności. Osoba, u której w badaniu zauważyć można dużo ilość zmian, niekoniecznie musi gorzej funkcjonować od osoby o znacznie lepszym wyniku badania.
Centralny system nerwowy 
- SM występuje wtedy, kiedy dochodzi do uszkodzenia mieliny wokół nerwów centralnego systemu nerwowego. Na centralny system nerwowy składa się mózg i rdzeń kręgowy.
- Mielina powleka włókna nerwowe (aksony). Mielina pomaga aksonom w centralnym systemie nerwowym przewodzić informacje. Mielina również chroni aksony.
- Zniekształcone informacje
W SM następuje uszkodzenie mieliny (demielinizacja), które może spowodować, że informacje będą spowolnione, zniekształcone lub zablokowane.
 Co powoduje SM i kto zapada na tę chorobę ?
 Zachorowanie na SM nie jest twoją winą.  Nie ma żadnego związku z twoim stylem życia i postępowaniem. Aczkolwiek nikt jak dotąd nie wie, dlaczego ludzie chorują na SM. Badania sugerują, że zachorowanie powoduje kombinacja czynników genetycznych i środowiskowych.                  
Czynniki genetyczne
SM nie jest dziedziczne tak jak np. hemofilia.  Nie powoduje go jeden wadliwy gen. Jednakże okazuje się, że pojawia się tam komponent genetyczny – prawdopodobnie jest to kombinacja genów, która powoduje, że niektórzy ludzie są bardziej podatni na to, że rozwinie się u nich SM. Można mówić o większej skłonności do zachorowania w danej rodzinie.
Nie oznacza to, że u twoich  krewnych, dzieci rozwinie się SM. Nawet jeżeli masz identycznego bliźniaka, nie znaczy to, że on również będzie miał SM. (Jest bardziej prawdopodobne, że nie zachoruje). Różne studia badawcze dostarczyły różnych liczb i chociaż nie można tego określić dokładnie, ogólne prawdopodobieństwo, że twoje dzieci zachorują na SM jest bardzo małe, sięga 3 proc.
Czynniki środowiskowe
Dziwne jest, że im dalej żyjesz od równika, tym z większym prawdopodobieństwem zachorujesz na SM. Choroba występuje stosunkowo powszechnie w Wielkiej Brytanii (i bardziej powszechne w Szkocji niż w pozostałej części Zjednoczonego Królestwa), Północnej Ameryce i Skandynawii, ale prawie nie słyszy się o nim na przykład w Malezji czy Ekwadorze. Polska również należy do miejsc o wysokiej zachorowalności na SM. Przyczyny tego nie są całkowicie jasne, możliwe, że coś w środowisku - przypuszczalnie wirus – prowokuje niewłaściwe reakcje układu odpornościowego SM
Kto zapada na SM ?
W przybliżeniu 85 000 osób w Wielkiej Brytanii ma SM - to około jedna osoba na 800 -1000 osób (lub jedna na 500 osób w Szkocji). Liczba chorych w Polsce nie jest dokładnie znana, aczkolwiek jeśli przyjąć jako miarę częstotliwości zachorowań dla tej szerokości geograficznej, należy szacować, że w Polsce żyje z SM około 50 000 osób. U większości chorych diagnozę postawiono, kiedy były one w wieku od 20 do 40 lat. Oczywiście pierwsze objawy mogą wystąpić u osób starszych i - rzadziej u dzieci. Pojawia się ono prawie dwukrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn.         
 Rodzaje SM
SM rzutowo-remisyjne
SM wtórnie postępujące
SM pierwotne postępujące
 
SM przebiega inaczej u każdego z chorych. Nie ma dwóch osób, które chorują tak samo. U niektórych SM charakteryzuje się okresami rzutów i remisji, podczas gdy u innych ma formę progresywną. Zawsze jednak czyni życie nieprzewidywalnym. Większość osób u których dopiero zdiagnozowano SM, cierpi na rzutowo – remisyjną postać choroby. Niewielki odsetek ma pierwotne postępujące SM.
SM rzutowo-remisyjne
W SM rzutowo-remisyjnym objawy występują przez pewien czas: dnie, tygodnie czy miesiące, a następnie stan neurologiczny ulega częściowej lub całkowitej poprawie.
Wiele osób z SM nazywa rzut „atakiem” ponieważ to słowo najlepiej oddaje sposób, w jaki doświadczają oni nowych problemów lub zaczynają czuć się źle. Rzut ma miejsce wtedy, kiedy występują nowe symptomy lub powracają stare symptomy oraz kiedy trwają więcej niż 24 godziny.
Do rzutu dochodzi, kiedy komórki układu odpornościowego atakują włókno nerwowe w mózgu lub rdzeniu kręgowym, tworząc tym samym stan zapalny. Jeżeli zapalenie zablokuje informacje w strefie, która ma specjalną funkcję, jak nerw wzrokowy, wtedy pojawiają się wyraźne objawy. Może być uszkodzona osłonka mielinowa a czasem samo włókno nerwowe (czyli akson).
Kiedy stan zapalny cofa się, objawy ustępują częściowo (zdarza się, że pozostanie potem pewne uszkodzenie, które może ulec później poprawie) lub całkowicie znikają. Określa się to mianem remisji. Remisje mogą trwać zarówno kilka miesięcy jaki i lat.
Jeżeli po dziesięciu do 15 latach Twój stan nie pogorszy się i masz minimalną niepełnosprawność lub jej brak, powie się o Tobie, że masz łagodne SM. Nie oznacza to, że Twoje SM będzie pozbawione problemów - oznacza to po prostu, że nie rozwinęła się u ciebie poważna niepełnosprawność, pomimo że masz długo SM. Około 20 % osób z SM ma łagodne SM.
SM wtórnie postępujące
Kiedy u osób z SM rzutowo-remisyjnym występuje trwałe pogorszenie przez co najmniej sześć miesięcy, to bez względu na to, czy w tym czasie pojawiają się rzuty, mówi się o wtórnie postępującym SM.  Do takiej zmiany w przebiegu choroby dochodzi prawdopodobnie w wyniku straty włókien nerwowych (aksonów) podczas wcześniejszych rzutów. Chociaż mielina może się sama naprawić (proces nazywany remielinacją), to aksony się nie regenerują. Lekarzom nie zawsze łatwo jest stwierdzić, kiedy postać rzutowo-remisyjna choroby przechodzi we wtórnie postępującą. Niektóre osoby mają bowiem nadal rzuty równolegle do stale postępującego pogorszenia. U innych chorych rzuty już nie występują. U nikogo jednak SM nie rozpoczyna się jako wtórne progresywne.
Co więcej, nie u każdego chorego z postacią rzutowo-remisyjną dochodzi do rozwinięcia się formy wtórnie postępującej. Statystycznie u ok. 65 % osób z SM rzutowo-remisyjnym rozwinie po średnio 15-stu latach postać wtórnie postępująca.
SM pierwotnie postępujące
Jest to rzadka forma SM dotycząca od 10 do 15 % osób z SM. Osoby z pierwotnym postępującym SM są na ogół diagnozowane w wieku 40 lat lub później. Inaczej niż w przypadku SM rzutowo-remisyjnego, ilość chorujących kobiet i mężczyzn jest zbliżona.
Podczas gdy w innych postaciach SM zmiany demielinizacyjne pojawiają się zarówno w mózgu jak i w rdzeniu kręgowym, w pierwotnym postępującym SM większość uszkodzeń jest ogół znajdowana w rdzeniu kręgowym. Osoby z pierwotnym postępującym SM nigdy nie mają wyraźnych rzutów lub remisji. Choroba rozpoczyna się od delikatnych problemów np. z poruszeniem, które wolno się pogłębiają .
Początkowe objawy w tej postaci choroby u większości osób dotyczą chodzenia. Nie znaczy to, że nie mogą się pojawiać inne symptomy charakterystyczne dla SM.
 Objawy SM
SM jest nieprzewidywalne. Objawy mogą wystąpić w każdej chwili, w jakiejkolwiek kolejności. Mogą trwać przez kilka godzin, czy dni, tygodni lub miesięcy. Można mieć kłopoty z określeniem, kiedy się pojawiły po raz pierwszy. Niektóre z nich już nigdy nie znikają.
Wiele objawów SM, takich jak zmęczenie, nie jest widoczne dla innych ludzi. Może być rzeczą frustrującą i trudną opisywać czy tłumaczyć jak się je odczuwa i jak wpływają na Twoje życie.
Kiedy oswoisz już swoje SM, odkryjesz, że pewne czynniki zaostrzają obecne objawy lub powodują powrót starych np. wysoka temperatura i wysiłek. Z chwilą gdy zidentyfikujesz, co na Ciebie źle wpływa, staraj się tego unikać jak tylko to możliwe. Nie wpadaj w panikę kiedy zewnętrzne czynniki powodują czasowe nasilenie objawów: To nie jest rzut.
Niniejsza lista najczęstszych objawów jest tylko dla Twojej informacji. Nie jest to pełny spis i nie chcemy ciebie przestraszyć.
Mało prawdopodobne, abyś miał mieć w swoim życiu z SM do czynienia ze wszystkimi wymienionymi objawami. Zwykle doświadcza się tylko paru z nich.
Najczęstsze objawy:
- Problemy czuciowe (dotyk): zdrętwienie, ścierpnięcie lub mrowienie rąk i  stóp.
- Problemy wzrokowe: zamazane lub podwójne widzenie, czasowa utrata zdolności widzenia w jednym oku spowodowana zapaleniem nerwu wzrokowego
- Zmęczenie: przytłaczające poczucie niemocy, które powoduje, że aktywność fizyczna czy umysłowa jest trudna.
- Zawroty głowy
- Ból
- Utrata siły mięśni i zręczności
- Problemy z chodzeniem, równowagą i koordynacją
- Sztywność mięśni i skurcze, napięcie lub sztywność w określonych grupach mięśni (znane jako spastyczność)
- Problemy pęcherza i jelit (nietrzymanie moczu, zaparcia)
- Problemy poznawcze (problemy z pamięcią i koncentracją) np. zapominanie nazwisk
- Problemy seksualne
- Problemy z mową (mowa skandowana, zamazana)
 
Jeżeli zauważasz u siebie te objawy, porozmawiaj ze swoim lekarzem prowadzącym. Podawanie leków, rehabilitacja, fizjoterapia, terapia zajęciowa może pomóc zlikwidować lub zmniejszyć dokuczliwość tych objawów.
 

Źródło; ptsr.org.pl

10:49, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Komentarze (2) »
środa, 30 stycznia 2008
Trochę statystyki
Na świecie żyje ok. 2,5 mln osób z SM, w Europie ok. 500 tys. , a z państw europejskich najwięcej przypadków choroby notuje się w Niemczech – 120 tys. osób. Polska plasuje się na trzeciej pozycji z liczbą chorych ok. 60 tys.

18 grudnia 2003 r. Parlament Europejski dzięki petycji Brytyjki Louise McVay podjął uchwałę dot. Dyskryminacji osób z SM. Rezolucja dotyczy zagwarantowania osobom z SM podstawowych praw: do leczenia, do rehabilitacji i do godnego traktowania. Wyznacza równocześnie kierunek działań, które powinny zostać podjęte w celu poprawy jakości życia osób z SM. Niestety, w Polsce rezolucja nic nie zmieniła, a dowodem tego jest fakt, że liczba terapii jest bardzo ograniczona. W 2005 r. zaplanowano przeprowadzenie ok. 450 terapii, a osób potrzebujących terapii jest ok. 18 tys. Na dodatek, co wydaje się absurdalne, na terapię refundowaną w Polsce mają szanse tylko osoby młode, w wieku 18-30 lat i z tego powodu osobom w wieku ponad 30 lat odmawia się leczenia.
Dla porównania: w Unii Europejskiej chorym na SM zapewniono opiekę interdyscyplinarną, czyli opiekę: neurologa, neuropsychologa, pielęgniarki, opiekuna zawodowego, psychiatry, psychoterapeuty i logopedy.

Jeśli chodzi o dostęp do leczenia immunomodulującego, czyli interferonami i octanem glatimeru, w Stanach Zjednoczonych wynosi on 45%, a w Polsce jest poniżej 1%. Samo leczenie też nie należy do najtańszych, miesięczny wydatek na lek immunomodulujący wynosi ok. 5 tys. zł, a dochodzą do tego jeszcze inne leki i fizjoterapia.
10:29, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Dodaj komentarz »
środa, 09 stycznia 2008
Rzecz o dziedziczeniu

Stwardnienie rozsiane to choroba, w której została uszkodzona mielina, czyli osłonka włókien nerwowych. Przyczyna SM nie jest jeszcze znana.

Dlatego nie ma leczenia przyczynowego, czyli najskuteczniejszego. Z tych samych powodów nie można jej też zapobiegać. Przypuszcza się, że jest chorobą autoimmunologiczną, autoagresywną, co oznacza, że własny układ odpornościowy uszkadza własne komórki. Nie dziedziczy się tej choroby w sposób bezpośredni, natomiast istnieje rodzinna skłonność do zapadania na nią. U krewnych osób chorych istnieje około siedmiokrotnie wyższe ryzyko zachorowania. W przypadku bliźniąt jednojajowych prawdopodobieństwo zapadnięcia na tę chorobę zwiększa się do 25 proc, to znaczy, że na każde cztery przypadki zachorowania na SM jednego z bliźniąt, zachoruje również drugie.

Źródło: gazeta.pl
14:59, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 07 stycznia 2008
Pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego

Objawy

- Głębokie, gwałtownie postępujące obniżenie ostrości wzroku, nawet do braku poczucia światła,
- upośledzenie widzenia barw - od całkowitego niewidzenia barw do gorszego ich postrzegania (barwy wyblakłe),
- obniżenie percepcji światła,
- zmiany w polu widzenia (mroczek centralny),
- obniżenie reakcji źrenicy na światło,
- ból przy ucisku gałki,
- bóle przy poruszaniu gałką (zapalenie nerwu wzrokowego w odcinku pozagałkowym).

Badania dodatkowe

Podstawowe

Badanie ostrości wzroku, badanie dna oka.

Specjalistyczne

Badanie widzenie barw, pole widzenia, badanie reakcji źrenic na światło, badanie w lampie szczelinowej,badanie neurologiczne, przy podejrzeniu stwardnienia rozsianego badanie rezonansu magnetycznego.

Opis choroby

Definicja choroby

Zapalenie nerwu wzrokowego występuje w dwóch postaciach: zapalenie wewnątrzgałkowe i pozagałkowe.
- Zapalenie wewnątrzgałkowe nerwu wzrokowego ma charakter ostry i może być spowodowane bezpośrednio przez czynniki zakaźne ogólne lub miejscowe. Zdarza się częściej u dzieci w przebiegu chorób zakaźnych, zwłaszcza wirusowych (odra, świnka, ospa wietrzna, mononukleoza zakaźna). Częstym czynnikiem są stany zapalne migdałków, zatok przynosowych, zapalne ogniska okołozębowe.
- Zapalenie pozagałkowe jest to ostre zapalenie nerwu wzrokowego o nieznanej etiologii. Histologicznie uszkodzenie nerwu wzrokowego polega na jego demielinizacji (utrata osłonki mielinowej).

Występowanie

Zapalenie nerwu wzrokowego występuje przede wszystkim jako zapalenie pozagałkowe. Rzadko ma ono charakter izolowany-jest często wczesnym, pierwszym objawem stwardnienia rozsianego. U ponad 60% osób po przebytym zapaleniu pozagałkowym nerwu wzrokowego w ciągu 10 lat rozwija się stwardnienie rozsiane. U 20% pacjentów występują nawroty zapalenia nerwu wzrokowego. Zapalenie wewnątrezgałkowe występuje rzadziej, częściej u dzieci.

Co sprzyja zachorowaniu - czynniki ryzyka

Choroby współistniejące lub sprzyjające wystąpieniu tej choroby

Zapalenie wewnątrzgałkowe nerwu wzrokowego: ostre choroby zakaźne u dzieci, zapalenie migdałków, zatok, zapalne ogniska okołozębowe.
Zapalenie pozagałkowe nerwu wzrokowego: stwardnienie rozsiane.

Powikłania choroby

W wyniku zapalenia może dojść do całkowitego lub częściowego zaniku nerwu wzrokowego, czego objawem jest obniżenie ostrości wzroku różnego stoponia, pogorszenie widzenia barw i oceny jasności światła.

Rokowanie

Ostrość wzroku zwykle poprawia się, chociaż często nie osiąga stanu sprzed choroby. Nawrotowe zapalenia mogą prowadzić do trwałego pogorszenia widzenia oraz zaniku nerwu wzrokowego.

Leczenie

Postępowanie ogólne

Bardzo ważne jest ustalenie przyczyn tej choroby. Leczenie zapalenia wewnątrzgałkowego nerwu wzrokowego powinno być przyczynowe (leczenie ognisk zapalnych). Leczenie objawowe polega na stosowaniu leków sterydowych, najczęściej w iniekcjach okołogałkowych. Leczenie zapalenia pozagałkowego podejmuje się przy znacznym spadku ostrości wzroku, a także przy mniejszym nasileniu zapalenia nerwu wzrokowego, ale w przypadkach z procesem demielinizacyjnym (potwierdzonym za pomocą rezonansu magnetycznego) zaleca się podawanie dużych dawek sterydów (Solu-Medrol).

Źródło: diagnoza.com

10:44, aniaifranio , O CHOROBIE
Link Komentarze (22) »